Voetbal

Janneke Bakker is getrouwd met John en moeder van dochter Nina en zoon Luc. Ze schrijft over opmerkelijke gebeurtenissen die ze als moeder meemaakt.

Het is mei 2004, bloedheet en er plakt een pasgeboren baby aan mijn borst. Van clusteren heb ik dan nog nooit gehoord maar het is duidelijk dat Nina er dol op is. Van zeven tot elf uur ’s avonds drinkt ze bijna non-stop. Gelukkig is een vrouw de koningin van het multitasken, dus voer ik uitgebreide telefoongesprekken tijdens de voedingen, lees ik al die boeken waar ik in maanden niet aan toe kwam, doe ik tussendoor even de administratie en typ ik met een hand mijn columns. Na een tijdje ontdek ik de draagdoek, waardoor ik al snel weer gewoon met twee handen kan typen. En dus ook weer tijdens het typen kan bellen. Of sms’en, dat is mij om het even. Ik bekijk mijn kind zo nu en dan heus wel gelukzalig tijdens het voeden hoor, maar een belletje her en der kan toch geen kwaad.

Het is juli 2004, met Nina aan de borst zie ik Griekenland de finale van het EK voetbal winnen. Als multicultureel gezin hebben wij het voordeel dat we altijd op twee paarden kunnen wedden. Dus als Nederland in de halve finale wordt uitgeschakeld, zitten wij nergens mee. We hebben altijd Griekenland nog en nu spelen ze de finale! In een huis vol vrienden, kennissen en voetbalgeweld voelt Nina zich geborgen aan de borst. Ze heeft nog geen weet van haar vader- of moederland. ‘We hebben gewonnen!’ sms’en we naar iedereen die we maar kunnen bedenken. ‘Ze’ is het immers pas als er verloren wordt. We heffen de champagne, of in het geval van borstvoedenden onder ons, de appelsap. Ik veeg wat kruimels van Nina’s wang, want tijdens al dat multitasking gaat er wel eens iets mis tijdens de coördinatie.

Het is juni 2010, John en Nina kijken samen naar de wedstrijd Griekenland - Argentinië. Want Nina voelt zich plotseling heel Grieks als er laat opgebleven mag worden. Het lijkt zo kort geleden dat ze op die bloedhete avond bij me aan de borst lag. Dat ze een soort verlengstuk was van mijn lijf, ze mijn aanwezigheid dag en nacht nodig had. Nu zit ze als een kleine zelfstandige naast John met haar glaasje limonade. Voetbal interesseert haar duidelijk niet veel, aangezien ze ondertussen zit te gamen op haar DS en een bouwwerk maakt van haar worteltjes. Multitasking zit er blijkbaar al vroeg in bij het vrouwelijk geslacht. Als moderne vrouw kun je ook bijna niet anders tegenwoordig. Zelfs als zesjarige. Maar ze heeft beter opgelet dan we dachten, want als ik vraag of ‘we’ gewonnen hebben zegt ze: ‘Nee, ze (!) liggen eruit.’

Het is juni 2030, Nina zit met haar pasgeboren zoon aan de borst. In de WK finale speelt Noord-Korea tegen Kameroen (ja het kan raar lopen). Bellen gaat tegenwoordig handsfree via voice recognition, de wedstrijd wordt 3-D gekeken. Mijn telefoon flitst aan en ik zie mijn dochter op het scherm; ook de huidige generatie vrouwen houdt blijkbaar van multi-tasken tijdens het voetbal. Mijn kleinkind zie ik op het videoscherm van de telefoon veilig en vertrouwd aan de borst van zijn moeder. Sommige dingen veranderen. En sommige zullen altijd hetzelfde zijn.

 

Deze column is eerder verschenen in het tijdschrift BOVA.

Gepubliceerd: 1 juli 2014 om 14:42 | Laatst bijgewerkt: 1 juli 2014 om 14:42