Bloot

Janneke Bakker is getrouwd en moeder van Nina (4) en Luc (2). Ze schrijft over opmerkelijke gebeurtenissen die ze als moeder meemaakt.

Bloot is voor mij prima zolang iedereen bloot is. In de douche op de sportschool bijvoorbeeld, of in de sauna. Dan is er niets mis met bloot, we zijn immers allemaal hetzelfde. Hoewel dat natuurlijk niet helemaal waar is, want degene die ooit vergelijkend warenonderzoek in een willekeurige kleedkamer heeft gedaan, ziet dat er wel degelijk enig verschil te bespeuren is. Dat is natuurlijk ook wat er zo leuk is aan bloot. Als we allemaal hetzelfde zouden zijn, kon je volstaan met af en toe een blik in de spiegel.

Het punt waarop ik moeite begin te krijgen met bloot is als de één bloot is en de ander niet. Bijvoorbeeld als ik met mijn ijsmuts en dikke winterjas op de bus sta te wachten, terwijl een dame in een schaars beetje lingerie mij verleidelijk aangaapt vanuit de abri. Dan vind ik haar te bloot voor de situatie. Mens trek wat aan, denk ik dan, het vriest tien graden onder nul.

Ik denk juist: mens trek wat uit, als er op de sportschool een in bikini gehulde preutse zestienjarige naast me komt staan douchen. Het komt heel precies met bloot, want ik voel mij prima op het naaktstrand totdat er zich een geheel aangeklede familie op een halve meter afstand van me installeert.

Hetzelfde gevoel had ik laatst in de sauna. Om mijzelf eens extra te verwennen boekte ik een lekkere massage. In mijn badjas voelde ik mij nog uitstekend naast de geheel aangeklede masseur, maar dat veranderde snel toen hij mij vriendelijk verzocht de jas aan het daarvoor bestemde haakje te hangen. Die vent heeft gemakkelijk praten, dacht ik terwijl ik vurig wenste dat ík zoveel kleren aan had. Ik begreep dat ik weinig keus had als ik mijn welverdiende massage nog wilde ontvangen. Dus smeedde ik een plan om de masseur met zijn zelfgenoegzame aangeklede hoofd een minimale blootervaring te gunnen. Als een soort superman slingerde ik de badjas op het haakje terwijl ik mijzelf tegelijkertijd in een sierlijke vlucht op de massagetafel stortte. Mission accomplished. Bleek ik met mijn hoofd op de voetensteun te liggen! Ik heb me nog nooit zo bloot gevoeld als toen ik zonder de bescherming van mijn veilige badjas weer helemaal van de tafel moest afkomen om mij aan de andere kant te deponeren.

Bloot is dus in principe prima, zolang iedereen het maar is. Soms is er sprake van functioneel bloot. Dan geldt bovenstaande regel niet. Bijvoorbeeld bij het geven van borstvoeding. Het is mij volledig onduidelijk hoe mensen aanstoot kunnen nemen aan een blote tiet als die gewoon gebruikt wordt waar hij voor bedoeld is: het voeden van een baby. Ze zitten er echt niet alleen voor de sier. Zijn wij niet helemaal van het paadje af als we niet op of om kijken van de hoeveelheid halfnaakte vrouwen op billboards, televisie en tijdschriften, maar wel plotseling preutse neigingen krijgen als een vrouw in het openbaar een baby de borst geeft?

Onder functioneel bloot schaar ik ook het blote bovenlijfje van een vierjarig meisje. Het is toch te zot voor woorden dat ik in de wijde omtrek geen zwembroek zonder bovenstukje in maat 104 (!) kan vinden. Dan zitten er echt nog geen borsten op hoor.

Bijval omtrent deze hypocriete preutsheid komt soms uit onverwachte hoek. Toen ik nog een kersverse (en vooral onzekere) borstvoedinggevende moeder was, ging ik met Nina langs de garage waar mijn man zijn handen graag vuilmaakt aan het sleutelen aan oude auto’s. De garage was vergeven van de pin-ups en blote-billen kalenders. Blijkbaar stond ik zichtbaar te tobben wat ik zou doen met huilende en duidelijk hongerige Nina, want een van de monteurs riep me – wijzend op de schaars geklede dames – toe: ‘Meid, leg die baby gewoon an de tiet hoor, jij heb tenminste je broek nog an!’

 

Deze column is eerder verschenen in het tijdschrift BOVA.

Gepubliceerd: 30 mei 2013 om 02:00 | Laatst bijgewerkt: 6 juli 2013 om 00:14