Huilbaby

Janneke Bakker is moeder van Luc (2) en Nina (4). In haar columns bespreekt ze voorvallen uit het leven met haar kinderen.

Met onze Luc, een huilbaby van vier maanden, zitten we bij de kinderarts. De arts-assistent wel te verstaan, want een ‘echte’ arts krijg je natuurlijk niet te spreken. Alle baby’s huilen, is het standpunt van de artsen. Zolang je baby genoeg aankomt, niet onder de groene bulten zit of drie benen heeft, is er volgens de medische stand eigenlijk niets aan de hand. Dat de ouders met een kind tobben dat de halve dag huilt, daar zien zij het probleem niet van in. Kennelijk leren ze op de artsenopleiding ook al eeuwen hetzelfde: huilen is goed voor de longetjes en psychisch leed is maar aanstelleritis.

Onbewogen luistert de arts-assistent naar ons relaas en onze lange zoektocht naar de oorzaak van Luc’s vele huilen. Lactatiekundigen, manueel therapeuten, osteopaten en diëtisten hebben Luc nog geen minuut minder doen huilen.‘Ja ja’, zegt de arts ongeduldig als we bij zorgverlener nummer zoveel zijn aanbeland, en gaat meteen over tot de diagnose. Luc ligt al die tijd goed zijn werk te doen, want die ligt in papa’s armen hartverscheurend te huilen. De arts werpt af en toe een steelse blik op onze krijsende baby. Irritant, dat gejank, maar de stethoscoop komt niet in de buurt van ons mannetje.

Volgens de arts kunnen er twee dingen aan de hand zijn: koemelk-eiwit allergie of reflux. Ik vraag waarom zij alleen denkt aan een koemelk allergie. Ik geef immers borstvoeding en in principe zou het dus alles in mijn voeding kunnen zijn waar Luc op reageert. Koemelk is maar één van de mogelijkheden. ‘Ja ach, melk is toch melk,’ zegt de arts,‘of het nu moedermelk is of koemelk.’
Melk is toch melk? Zou ze begrijpen dat koemelk eigenlijk natuurlijk gewoon voor kalfjes bedoeld is? Misschien heeft ze nog nooit een kalf en een baby van dichtbij gezien, maar daar zit toch wel degelijk enig verschil tussen.
‘Er bestaat ook hypo-allergene voeding,’ zegt de arts, mijn protest om de ‘melk-is-melk’ opmerking negerend,‘ die zou u eens een weekje kunnen proberen.’
‘Hypo-allergene voeding?’ reageren wij schaapachtig. 
Na vier maanden ernstig slaapgebrek zijn wij niet meer zo heel vlot van begrip. Maar helaas hebben we het toch goed begrepen.
‘Friso heeft een hypo-allergene babyvoeding,’ vervolgt de arts onverstoorbaar, ‘en Nutricia ook.’
Ja, natuurlijk, maar ik geef toch borstvoeding?
Dat is waar ook, herinnert de arts zich, dan moet ik maar naar een diëtiste.
‘Maar,’ waarschuwt ze, ‘het is een heel zwaar dieet.’ Ze vraagt zich af of ik dat wel ga volhouden.

Dat maak ik natuurlijk zelf wel uit, maar de arts is al over gegaan tot hypothese twee van het vraagstuk ‘Luc-wat-heeft-ie-nou?’. ‘En voor de reflux kunt u de voeding wat dikker maken,’ vervolgt ze hardnekkig, ‘door middel van een schepje Nutriton in de fles.’
Wij herinneren de arts er maar weer even aan dat Luc gewoon borstvoeding krijgt en dat we niet eens een fles in HUIS hebben.
De arts begint mij hoe langer hoe meer een irritant mens te vinden met mijn borstvoeding. Zo kan ze Lucs klachten natuurlijk niet fatsoenlijk behandelen. En geen flessen in huis - wat zijn dat voor freaks, zie je haar denken.
‘Eh, nou ja, voor als u overgaat op de fles dan,’ probeert ze zich er nog uit te redden.

We zullen haar maar niet vertellen dat onze dochter van ruim twee nog nooit andere melk dan moedermelk heeft gedronken en dat we niet van plan zijn dit bij Luc anders te doen.
Haar middelen raken duidelijk enigszins uitgeput bij borstvoedinggevende moeders als ik.
‘Hoeveel cc drinkt Luc nu op een dag?’ doet ze nog een laatste poging.
Op deze vraag moet ik haar het antwoord uiteraard schuldig blijven, aangezien er geen maatstreepjes op mijn borsten staan. Het is ons duidelijk dat we bij deze arts geen steek verder komen, dus pakken we (nog steeds hard huilende) Luc maar weer in.

Bij het weggaan geeft de arts ons nog een informatiepakketje mee. Ik hoef niet eens te kijken wat daar in zit. Jawel hoor: folders van Nutrigamen, Friso hypo-allergeen en andere nepmelk fabrikanten. Verder bevat het pakketje een uitnodiging om mee te doen aan een ‘koemelkallergie-onderzoek’. Het ‘onderzoek’ is gesponsord door, hoe is het mogelijk, Friso. En als we meedoen krijgen we zowaar een JAAR lang gratis babyvoeding! Je zou er bijna voor stoppen met de borstvoeding, nietwaar?

Gelukkig drinkt onze oudste maar liefst meer dan twee jaar ‘gratis’ babyvoeding. En deze speciale voordeelaanbieding geldt uiteraard ook voor haar broertje.

 

Deze column is eerder verschenen in het tijdschrift BOVA.

Gepubliceerd: 16 mei 2013 om 02:00 | Laatst bijgewerkt: 6 juli 2013 om 00:14