Van een klein droppie naar een dreumes

Dorine had zich het tweede deel van haar zwangerschap anders voorgesteld. Door haar hoge bloeddruk moest ze al met dertig weken stoppen met haar werk en rust houden. Na een spoedkeizersnede werd haar dochter Laura opgenomen op de afdeling neonatologie. Haar dochter is nu twee jaar oud en Dorine blikt terug op die periode en vertelt hoe het nu met hen gaat.

Op controle

Na een halve dag werken moest ik op afspraak naar de verloskundige. Helaas was er voor het eerst een niet zo fijn bericht: mijn bloeddruk was veel te hoog, terwijl hij daarvoor juist altijd te laag was. Dus werd ik direct doorgestuurd naar het ziekenhuis waar ik meteen aan de bloeddrukmonitor werd gelegd. Al snel werd duidelijk dat ik met vervroegd verlof moest. Ik was toen 30 weken zwanger. Voor mijn soepele en krachtige lijf was dit een hele verrassing. Het was voor mij wel even omschakelen om bedrust te moeten houden. Maar ik heb me er bij neergelegd en me uitgeleefd op de stapel boeken en tijdschriften die was blijven liggen.

Inleiding

Toen ik 36 weken zwanger was, werd de bevalling ingeleid. De artsen maakten zich zorgen over de groei van de baby en ze waren bang voor zwangerschapsvergiftiging bij mij. De inleiding zorgde niet meteen voor weeën. ’s Nachts was er wel wat onrust, maar niet zo dat de bevalling meteen al doorzette. De volgende ochtend moest ik naar de verloskamer, maar in mijn ogen gebeurde er nog maar weinig. Die nacht werd het wel wat erger en aan het eind van de volgende dag had ik zo’n zeven cm ontsluiting. Doordat de bevalling al zolang duurde werd er een ruggenprik voorgesteld. De ruggenprik werd verkeerd gezet. Na een aantal pogingen wilde ik niet meer en ging ik terug naar de verloskamers.

Een dalende harstslag

In de verloskamer bleek al heel snel dat de hartslag van mijn dochter daalde. Ze moest snel geboren worden. Daarom kreeg ik een spoedkeizersnede. Die had ik liever niet gehad, maar de gezondheid van mijn kindje stond voorop. Binnen twintig minuten was onze dochter Laura geboren. Mijn vriend Niels heeft alles mogen meemaken op de OK. Hij mocht Laura aan mij laten zien. Ik had nog nooit zo’n klein droppie gezien.

Kleintje

Tijdens de zwangerschap was ik behoorlijk aangekomen en van buitenaf voelde Laura als een flinke baby. Ik bleek er nogal naast te zitten (ze woog 2140 gr en was 43 cm), maar dat maakte de blijdschap er niet minder om. Ik kon het niet wachten tot ik haar op de uitslaapkamer eindelijk op mijn buik mocht. Het was intussen midden in de nacht. Het leek voor mijn gevoel uren later voor ik naar haar toe mocht op de afdeling neonatologie. ’s Nachts hebben mijn vriend en ik haar nog een hele tijd geknuffeld en haar weer op mijn buik gelegd. We straalden van blijdschap!

Samen in het ziekenhuis

Ik moest nog vier dagen herstellen in het ziekenhuis, daarna moest ik naar huis. Laura had meer tijd nodig om uit het ziekenhuis te mogen. Ze had moeite met het drinken aan de borst en uit een flesje en kon zich niet goed op temperatuur houden. Ik voelde me er niet prettig bij dat ik niet meer in het ziekenhuis kon blijven bij Laura. De communicatie met het personeel op de afdeling neonatologie liep niet lekker. Ook gedroeg Laura zich anders bij ons dan bij de verpleging. Het lukte ons wel om haar de fles leeg te laten drinken. Daarom wilde ik graag dicht bij haar in de buurt blijven. In eerste instantie mocht en kon dat niet.

Mee naar huis?

De zesde dag na haar geboorte kwam ik met de kraamverzorgende en een maxi-cosi naar het ziekenhuis. Mijn plan was om haar na de voeding mee naar huis te nemen. Daar schrok men in het ziekenhuis erg van en we konden direct een gesprek krijgen met de kinderarts en de verpleging. Rooming-in was uiteindelijk de oplossing voor ons en het ziekenhuis. Zo konden Niels en ik bij onze dochter blijven. Laura ging steeds beter haar flesjes leeg drinken en zo konden we op dag negen met Laura naar huis toe.

Feest

We waren enorm blij dat Laura naar huis mocht! We brachten haar in elk geval twee keer per dag haar aan de borst om te kijken wat er gebeurde. Alle andere voedingen kolfde ik af en gaven we met de fles. Na ruim een week kon Laura ondanks dat ze goed aan de borst hapte toch nog niet effectief drinken aan de borst. Met de hulp en tips van een lactatiekundige ging het daarna steeds beter. Het ging zo goed, dat ze met drie maanden bijna alle voedingen aan de borst dronk en steeds vaker zonder tepelhoedje. Wat heerlijk dat het eindelijk wat beter liep.

Niels, mijn grote steun

Ik was af en toe bekaf. Niels ondersteunde me door dingen in huis te doen, mij een kopje thee te brengen of er gewoon te zijn als ik wilde klagen. Hij heeft me ook zeker geholpen op het moment dat ik een dip had om gewoon door te zetten. Ook heb ik in die tijd steun gehad door bijvoorbeeld te bellen met vrijwilligers van La Leche League.

Genieten

Laura is nu twee jaar en ik voed haar nog steeds. Het is heerlijk. Natuurlijk ben ik soms moe van de lange nachten met veel borsthonger. Ze is een pittige, lieve, gezellige, gevoelige, vrolijke meid. We genieten en hopen nog een tijdje door te kunnen gaan, totdat het voor Laura zelf klaar is. Dat hebben we met zijn drieën toch maar mooi gedaan, die borstvoeding!

Dorine

Gepubliceerd: 23 juni 2018 om 10:41 | Laatst bijgewerkt: 23 juni 2018 om 16:41