Je kindje zelf voeden lijkt zo gewoon. Maar dat is het lang niet altijd.

Starten
Na een zeer vlotte bevalling wordt al kreunend geboren: Noa Melle. Een mannetje van maar liefs 4100 gram en 54 cm lang!
Hij voelt zich niet lekker, dat zie je goed aan zijn mimiek. Na vijf dagen begint hij pas bij me te drinken. En hoe!
Al snel is hij terug op zijn geboortegewicht. Maar helaas, als hij zes weken oud is, wordt hij ziek, en steeds zieker. Na een akelige week wordt hij met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Hij blijkt een ernstige vorm van het RS-virus te hebben. Hij krijgt zuurstof; sondevoeding; en we moeten erg stil zijn. Na twee angstige dagen gaat het helemaal niet goed. Van dat flinke ventje is niks meer over; wat er nog ligt is een doorzichtig doodzieke baby.

Stoppen
Gelukkig knapt hij op en na een week mag hij voorzichtig naar huis. We blijven onder controle staan in het ziekenhuis, want het gaat nog steeds niet lekker met hem. Op een gegeven moment willen ze dat hij dieetvoeding krijgt in het ziekenhuis. Helaas weer geen borstvoeding. Ik vind het verschrikkelijk, maar eigenlijk hoop ik alleen nog maar dat ie opknapt, of dat nou met borstvoeding is of niet.
De borstvoeding loopt snel terug en dat gaat eigenlijk heel makkelijk. Na twee weken ben ik er helemaal vanaf,  zonder er echt moeite voor te hoeven doen. Ik kreeg gelukkig geen verstopte melkkanaaltjes of borstontsteking  Ik heb hem twee dagen steeds een voeding minder gegeven; dus dat verliep snel.
Zodra we helemaal zijn gestopt met de borstvoeding, wordt Noa zieker. Hij heeft de ene longontsteking na de andere, luchtweginfecties, noem maar op. Hij krijgt de ene antibioticakuur na de andere. Zo tobben we verder. Soms denk ik: 'Zullen we hem weer borstvoeding geven?' Maar ik weet nog te weinig over borstvoeding geven of dat nog mogelijk is nu.

Toch borstvoeding
Als Noa Melle anderhalf is, krijgt hij een zusje: Mirre Manon. Ze drinkt na een kwartier al aan de borst en doet het erg goed. Na een paar dagen denkt Noa blijkbaar: ”Dat ziet er gezellig uit.” En na een voeding van Mirre kruipt hij naast me en begint te drinken. We laten hem zijn gang gaan. En zo begint hij elke dag lekker mee te drinken.
Eén maand later krijgt hij nog één antibiotica kuur en daarna NIKS meer! Geweldig. Hij knapt een beetje op! Hij blijft bevattelijk en snel ziek, maar we kunnen het zonder antibiotica redden.
Als hij drie jaar is geworden, stopt Noa met drinken. Maar zodra hij ziek wordt, gaat ie weer drinken! In deze periode heeft hij nog steeds geen antibiotica nodig.

Verdrietig
Helaas stopt hij op een geven moment ook met drinken als hij ziek is. Hij zegt: ”Ben nu groot.” En wat gebeurt er: hij wordt weer zieker en krijgt weer de ene antibioticakuur na de andere.
Ik voel me verdrietig dat ie niet meer wil drinken: Natuurlijk mis ik dat warme lijfje dat bij me ligt te drinken; maar wat ik vooral ook mis, is dat ventje dat zich er duidelijk beter bij voelde.
”Borstvoeding, de witte motor”, was voor ons een uitspraak, die Noa op het lijf was geschreven.

Esther