Baby’s die veel huilen
De term ‘huilbaby’ kom je tegenwoordig in bijna elk babytijdschrift of opvoedboek tegen. Het echtpaar Sears heeft een boek geschreven over baby’s die veel huilen. Zij geven er echter de voorkeur aan om te spreken over een ‘fussy baby’ of een ‘high need baby’.  De keuze voor deze benaming zet meteen de toon van het boek.

Adviezen
Populaire opvoedings- en slaapadviezen gaan veelal uit van het klassieke drieluik ‘rust, ritme en regelmaat’.  Veel ouders wordt aangeraden hun baby in te bakeren. De heersende gedachte is dat baby’s die veel huilen oververmoeid zijn en te veel prikkels ervaren. Deze baby’s zouden moeten leren om zelf in slaap te vallen en afgezonderd in een rustige omgeving te slapen moeten worden gelegd. Om dat te bewerkstelligen zou de baby – al dan niet ingebakerd – zichzelf in slaap moeten huilen, net zolang tot hij ‘door heeft’ wat de bedoeling is en meer gaat slapen en hopelijk minder gaat huilen.

Alternatief
Niet iedere ouder voelt zich prettig bij de beschreven manier van omgaan met kinderen. Sears komt met een alternatief om met ‘huilbaby’s’ om te gaan op een veel natuurlijker en intuïtiever wijze. Dat maakt dit boek tot een grote aanwinst.
Het echtpaar Sears reikt positieve manieren aan hoe je kunt omgaan met je fussy baby. Ze stellen dat je je kind niet hoeft te veranderen of te trainen. Acceptatie van en waardering voor de manier waarop je kind zichzelf is, zijn de sleutelwoorden voor een goede en plezierige omgang met high need baby’s. Sears vindt dat kinderen mogen zijn wie ze zijn en dat je als ouder de taak hebt om ze binnen de (on)mogelijkheden die ze hebben hun beste zelf te laten worden.

Niks mis mee
Sears schrijft een boek over fussy baby’s zonder dat hij ervan uit gaat dat er iets mis met ze is, of met jou als opvoeder.  Deze kinderen mogen van hem zijn wie ze zijn. Sears ziet hen niet als iets negatiefs, maar als iets speciaals dat extra zorg, aandacht en liefde nodig heeft. Je hoeft deze baby’s niet te ‘temmen’, maar mag ze gewoon zichzelf laten zijn.
De auteurs bieden een grote verscheidenheid aan ideeën en mogelijkheden waarop ouders dat zouden kunnen doen. Deze variëren van lichamelijk contact en nabijheid tot aandacht en liefde, maar ook: duidelijkheid scheppen en waar nodig grenzen aangeven. Sears gaat soms heel gedetailleerd in op specifieke methodes. Zo beschrijft hij bijvoorbeeld een aantal manieren waarop je met je baby kunt dansen om hem te kalmeren, met bijbehorende plaatjes van de ‘hop’ en de ‘wals’.

Zelfvertrouwen
Sears laat in dit boek veel ruimte voor de eigen invulling van de ouders en geeft de ouders zelfvertrouwen dat zij hun baby het beste aanvoelen en dat zij het beste weten hoe ze met hun ‘high-need’ baby en kind moeten omgaan.
Borstvoeding is voor hem de norm. Hij gaat uit van voeden op verzoek en beschrijft heel mooi hoe het geven van borstvoeding nog zoveel andere functies vervult dan alleen het toedienen van calorieën.
Daarnaast ziet hij baby’s en jonge kinderen niet als manipulatieve wezens die er op uit zijn hun ouders te treiteren door te huilen. Het is normaal dat een baby of kind de behoefte heeft om bij zijn moeder (ouders) te zijn. Dit is niet iets wat je je kind af hoeft te leren of waar je hem mee zou kunnen verwennen door er ‘aan toe te geven’. Het is een volkomen normaal en gezond patroon.

Herkenning
Dit boek geeft niet de ultieme oplossing voor elke ‘fussy baby’, maar wel heel veel suggesties, tips en ideeën en niet in de laatste plaats een flink hart onder de riem. De voorbeelden en ervaringsverhalen van andere ouders zijn enorm herkenbaar. Dat alleen al maakt dit boek het lezen waard.

Klik hier om het boek te bestellen