Bijna iedere ouder maakt zich wel eens zorgen over hoeveel zijn kind wel, of niet, eet. Carlos González, kinderarts en vader, legt ons in zijn Engelstalige boek My child won't eat uit waar die zorgen vandaan komen en wat wij daaraan kunnen doen.

Gek gekker gekst
Wat doen de doorsnee ouders niet allemaal om hun kind te laten eten? Van kunstzinnig gearrangeerde borden (rijst in de vorm van een muis, met oren uit gekookte ham en een neus van een cherrytomaat) tot dwang en vernedering tot de klassieke emotieve afpersing (Als je je bord niet leegeet, moet ik ervan uitgaan dat je niet van je mama houdt. Als je je bord niet leegeet, vind ik je niet lief).
Maar hoeveel moet een kind eigenlijk eten? Hoeveel moet het bijkomen en groeien? En hoe komt een kind bij en naar welk patroon eet het? Met de nodige humor rekent González dat als een kind altijd schoon op zou eten wat ouders hem voorzetten, hij op zijn tiende tussen de 100 en 135 kilo zou wegen. Een gezond kind kent zijn lichaam en zal zichzelf niet laten verhongeren. Als het verzadigd is, zal het stoppen met eten. González geeft ouders het vertrouwen hun kind te vertrouwen en te respecteren.

Hoeveel?
González beschrijft wat voor trucs ouders zoal toepassen en geeft commentaar. Zoals het kind dat overdag geen hap wil eten. Als het kindje 's avonds, bijna slaapt, komt de moeder met een fles van 700 ml melk met granen en het kind drinkt dat tot op de bodem leeg. González vraagt de lezer of zij het gek vindt dat dit kind overdag niets binnenkrijgt. Een fles van 700 ml plus granen: dat is veel te veel. Het kind heeft amper kans zich te weren: hij slaapt half en zuigt omdat kinderen nu eenmaal graag zuigen  tot hij letterlijk geen pap meer kan zeggen. González gaat ook in op de hoeveelheid die peuters en kleuters eten. Een stukje vlees ter grootte van een postzegel is voldoende voor een kind van twee á drie jaar. De porties vlees die je in de supermarkt koopt zijn dus veel te veel voor een klein kind. Stel je als volwassene eens voor dat men je een halve koe opdient: eet dan maar schoon je bordje leeg!

Actieplan
Een kind dat niet wil eten wat de ouders vinden dat hij moet eten. Zo ontstaat er een probleem dat allengs erger wordt. Iedere maaltijd is een stress. Iedere maaltijd eindigt in tranen, verdriet en ruzie. Dat moet stoppen, maar hoe? Het kind moet toch iets eten. Ook hier spreekt González de ouders op een open en optimistische manier aan.'Probeer het gewoon, als het niet zo is zoals ik het zeg, dan mag je tegen al je buren zeggen dat González aan het zeveren is...' zegt hij over zijn 'plan of action'.
1. weeg je kind
2. laat je kind zoveel eten als het zelf wil (wel gezond, verantwoord voedsel natuurlijk, geen snoep of junk food). Het gaat erom absoluut geen dwang uit te oefenen.
3. na een aantal dagen weeg je je kind weer. Zolang het gewichtsverlies onder de 1000 gr blijft kun je doorgaan met je kind laten eten wat het zelf wil.
González voorspelt dat het gewicht van het kind ofwel gelijk blijft of, als er wat gewichtsverlies is, dit zich stabiliseert binnen de marge van 1000 gr en vanaf daar weer verder op zijn natuurlijke ritme evolueert. Valt het kind meer dan 1000 gr af, dan is er mogelijkerwijze meer aan de hand en is het goed om naar een specialist te gaan. González gaat wel uit van een normaal, gezond kind.

Goed nieuws
González heeft goed nieuws voor al die moeders met oudere baby's die twijfelen, of hun baby nog wel genoeg heeft aan moedermelk. In vergelijking met zelfgemaakte babypapjes met groenten en vlees bevat een portie moedermelk meer calorieën! González is een grote voorstander van borstvoeding. Maar op geen enkel moment in zijn boek veroordeelt hij ouders over hun keuze om kunstvoeding te geven.

Stukje historie
Tot slot geeft González nog een overzicht van kindervoedingsadviezen van toen en nu. Heel interessant te zien hoe kindervoeding over de decennia en zelfs eeuwen veranderde. Van twee jaar exclusief borstvoeding geven tot een kind van drie jaar drie olijven, één sneetje brood en twee glazen water per dag geven. Allemaal niet aan te raden natuurlijk.
My child won't eat is een superboek. De stijl van González is 'easy going'. Hij is zeer optimistisch, heeft massa's gezond verstand en een verfrissende humor. Hij wordt nooit hautain; geeft de ouders geen schuldgevoelens. Het is echt iemand die van kinderen houdt, die diepe respect en sympathie voor hen heeft, die jonge mensen waardeert voor dat wat ze zijn: volwaardige mensen in volle ontplooiing.

Klik hier om het boek te bestellen